Uit nieuwsgierigheid geboren.

Hoe ik in de wolverwerking terecht ben gekomen? Uit pure nieuwsgierigheid. Ik deed wat aan breien en haken, gewoon met standaard garens. Tot ik sokken leerde breien van echte wol. Toen begon het te knagen: wat is eigenlijk de stap vóór dat bolletje wol? Het spinnen, natuurlijk. En dat heeft Tineke uit den Boogaard me geleerd. Vanaf dat moment begon het te kriebelen. Niet de wol, maar die nieuwsgierigheid. Want wat is de stap vóór spinbare wol? Vachten dus. Schoonmaken, wassen, kaarden en zelfs kleuren. Mijn lieve echtgenoot heeft me toen een halt toegeroepen – hij vreesde voor de volgende stap: een schaap in de tuin.

Wat mijn creaties inspireert? Vooral het experimenteren. Wat gebeurt er als je wol een kleurtje geeft? Hoe krijg ik bepaalde technieken onder de knie? En vooral: blij worden van de draadjes die ik maak. Het geeft me positieve energie en een gevoel van voldoening.

Wat ik tegen mijn jongere zelf zou zeggen? Waarom ben je niet eerder begonnen? Er is zoveel te ontdekken op wolgebied, en je raakt nooit uitgeleerd.

Mijn favoriete tool? Een heel klein spintolletje. Een houten autowieltje met een bamboe chopstick – mijn eerste spintolletje. Daar waar het ooit begon. En natuurlijk mijn Louët S10, mijn trouwe werkpaard. Die neem ik graag mee, maakt mooie draadjes en laat me nooit in de steek. Ondertussen heb ik een kleine kudde spinnewielen en tolletjes. Ze hebben allemaal iets bijzonders en een eigen verhaal.

Als ik een wolsoort was? Oef, dat is lastig. Ik denk Swifter wol. Veelzijdig, voor van alles te porren, en lekker zacht.